شمارهٔ ۱۴۹۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: رمیبندم۷ بیت

ابر می بارد و من بار سفر می بندمچشم می گرید و من از تو نظر می بندم

چشم گریان به لبش داشته، یعنی در راهبر سر آب روان پل ز شکر می بندم

جان گسسته ست گره می زنمش از گریهگرهش سست تر است، ار چه که برمی بندم

بهر بستن به دگر چیز همی آرم دستوز تحیر به غلط چیز دگر می بندم

گفتی، ای دوست «که بربند به مویی دل خویش »حال این است که می بینی، اگر می بندم

از تو می دیدم و چون آمد، چشمم بربستبنگر از چشم خود، ای دیده، چه برمی بندم؟

نمکی بخش به خسرو که برای توشهخون برون می کشم از دیده، جگر می بندم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق و دردناک خود را بیان می‌کند. باران به زمین می‌بارد و او در حال تدارک سفر است. چشمش از غم می‌بارد و در عین حال پیش از رفتن، خود را از نگاه به معشوق محروم می‌کند. او در تلاش است تا درد و غم خود را آرام کند، اما هر بار که می‌کوشد این درد را بفشارد، پی می‌برد که این گره‌ها سست‌تر می‌شوند. شاعر به دوستانش اشاره می‌کند که چطور دلش را به کسی وابسته کرده، و حالا متوجه می‌شود که می‌بندد، اما از واقعیات دور است. او به این موضوع می‌پردازد که چگونه نگاهش به معشوقش، برونداد دل‌های پر از غم او است. در نهایت، او حس می‌کند که در عشقش دچار رنج و خلاصی است و بر اثر این احساسات، اشک و خون از چشمش می‌ریزد.