شمارهٔ ۱۴۹۵

عشقت نصیب من همه غم داد، درد همهوش و قرار من نشد و خواب و خورد هم

دردا که آه گرم به تنهائیم بسوختتنها نه آه گرم که دمهای سرد هم

عشاق را کسی که جفا گفت، عیب کرددید آنچه گفت و یاد کند آنچه کرد هم

جرمم که از وفاست ببخشای و عفو کناینک شفیع خون دل و روی زرد هم

اشکم روان به سوی تو آورد، چون کنماین خاک روزیم بد و این خواب و خورد هم

آنجا که پای خود نهی از ناز بر زمینخاک درت ز دیده دریغ است و گرد هم

بر جان خود نهم همه درد تو بهر آنکدرمان تو به کس نرسد بلکه درد هم

نامرد نیست مرد تحمل به راه عشقنامرد را چه زهره و یارا که مرد هم

خسرو درین ره از سر مردانگیت نیستبا درد عشق جفت شو، از خویش فرد هم