شمارهٔ ۱۴۸۷
دوستان در ره دل سنگ گران است تنمچه کنم تا ز ره این سنگ به یک سو فگنم؟
گل باغ فلکم، آمده بر گلشن خاکبر درم جامه چو بادی بوزد زان چمنم
بلبل جان به هوایی چمن خویش بسوختکی بود، کین نفس تنگ بهم برشکنم؟
شاهبازم که شکارم بود از عالم دلتا کیم زین دل مردار نه زاغ و زغنم
آب خوش خوردنم از عقل میسر نشودوقت می خوش آن کند بی خبر از خویشتنم
مستم از لعل لب خویش کن، ای دوست، چنانکخویشتن را به قیامت نشناسم که منم
من دردی کش دیرینه چو میرم سر مستبه میم شوی و نمازی هم ازو کن کفنم
مگسیم و به خم باده در افتاده چو منبه کرانی نرسم، چند پر و بال زنم؟
ساقیا، غرقه به می کن قدری خسرو راچند باشد ز بتان غرقه خونابه تنم؟