شمارهٔ ۱۴۸۳

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: ینداشتم۷ بیت

گذشت آن که من صبر و دین داشتمتو گویی، نه آن و نه این داشتم

همی رفت و پابوس زهره نبودهم از دور رو بر زمین داشتم

بدیدم در آن پایه زندگیکه من مردن خود یقین داشتم

رقیبش ز ننگم نگشت، ار نه منسر و تیغ در آستین داشتم

به یادش ز خورشید می سوختمهمین سایه ای همنشین داشتم

مسوز از گمان صبوریم، ازآنکنماند آن که من پیش ازین داشتم

فتادم به چاه زنخ، گر چه منچو خسرو دلی دوربین داشتم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه‌های عاطفی و چالش‌های درونی خود صحبت می‌کند. او به معنای از دست‌دادن صبر و دین اشاره می‌کند و احساس می‌کند که دیگر نه صبر دارد و نه ایمان. شاعر به یاد عشق و دردهای گذشته‌اش می‌افتد و این احساسات او را می‌سوزاند. او به تهدیدهای رقیبش اشاره می‌کند و از زشتی‌هایی که به خاطر عشقش متحمل شده، سخن می‌گوید. در نهایت، او خود را در وضعیت ناامیدی و غم توصیف می‌کند و به عمق احساساتش نسبت به معشوق اشاره می‌کند.