شمارهٔ ۱۴۸۲

وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)قافیه: اشم۶ بیت

ز عشقت من خسته جان می خراشمچگونه ز هر دیده خونی نپاشم؟

به یک جرعه ای، ساقیا، جمله زهدمکزین بیشتر می نیرزد قماشم

سر گنج شاهان ندارم، مرا بسرخ خوبرویان وجوه معاشم

به میخانه ها بس که دیوانه گشتممرا دیو گیرد چو زو دور باشم

چو بر سر کله شد سفال شرابمز سر خود سزد، گر سفالی تراشم

زهی سرخ رویی خسرو که خوش خویبه سنگ در میکده زد فراشم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره ی درد و رنج عشق است. شاعر از خستگی و آلامی که از عشق می‌کشد، صحبت می‌کند و بیان می‌کند که چگونه نمی‌تواند از اشک خود جلوگیری کند. او از ساقی می‌خواهد که به او جرعه‌ای بدهد تا از غم و اندوهش بکاهد. شاعر اعتراف می‌کند که هرچند که گنجی ندارد، اما زیبایی و روی خوش عاشقانه برایش ارزشمندتر است. او در میخانه‌ها سرگردان و دیوانه شده و از دوری معشوق می‌هراسد. در نهایت، شاعر به زیبایی و نیکو خُویی معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که او به قدری زیباست که حتی سنگ در میکده هم نمی‌تواند در برابر او بایستد.