شمارهٔ ۱۴۶۳

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ندتوایم۷ بیت

ما در این شهر پای بند توایمعاشق قامت بلند توایم

مرده آن دهان چون پستهکشته آن لب چو قند توایم

می دوانی و می کشی ما راچون بدیدی که در کمند توایم

ای جفا بر دلم پسندیدهدوستی بود، ار سپند توایم

گو رفیقان، سفر کنید که مانتوانیم، پای بند توایم

گذری می کن، ار طبیب منیآتش می نه، ار سپند توایم

باز پرسی تو حال خسرو راتا چه غایت نیازمند توایم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و وابستگی شدید خود به محبوبش می‌پردازد. او بیان می‌کند که در این شهر به خاطر محبوبش ریشه‌دار شده و دل‌باخته اوست. زیبایی‌های محبوبش، مانند قامت بلند و لب‌هایش، او را به شدت جذب کرده و از درد جدایی رنج می‌برد. شاعر از محبوب می‌خواهد که اگر می‌تواند، او را هم مانند دوستانش به سفر ببرد، اما خود به سختی می‌تواند از او جدا شود. همچنین از محبوب می‌خواهد که در حال او بپرسد و به عشق و شوقش اعتراف می‌کند که به شدت به او نیاز دارد.