شمارهٔ ۱۴۶۴
غم کُشی چند یار خویش کنمگریه بر روزگار خویش کنم
با دل خویش درد خود گویممویه بر سوکوار خویش کنم
می رود چون ز خون دل رقمیبر درت یادگار خویش کنم
مرغ دامیم کو رُخَت که دمیناله در نوبهار خویش کنم؟
دل نی و جان نی، پیش تو چه کنم؟که تو را شرمسار خویش کنم
چون به جز غم کسی نه محرم ماستغم خود غمگسار خویش کنم
یار باید به وقت خوردن غمخسروِ خسته یار خویش کنم