شمارهٔ ۱۴۶۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایم۷ بیت

به دیدنت که من خو گرفته می آیمبکش به غمزه که بر خویش می نبخشایم

چو بهر دیدن روی خودم بخواهی کشتبه خشم روی نتابی، گرت به خواب آیم

شبی به خواب نیاسوده ام، بیا که مگرز دولت تو به خواب اجل نیاسایم

گریست دیده بسی خون ز رشک حسرت، از آنکشبی به کوی تو خاری خلید در پایم

ز بهر آنکه نبوسد کسی درت جز منز خون دل همه خاک درت بیالایم

گهی فتاده بدم نیم سوخته جانیوزید بادی از آن کوی و برد بر جایم

برون نمی رود از کام تلخی هجرماگر چه من به سخن خسرو شکر خایم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و longing صحبت می‌کند و به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که به دیدن محبوبش آمده و نمی‌تواند خود را از غم عشق رها کند. شاعر از درد جدایی و حسرتی که به خاطر عدم دیدار محبوبش دارد، صحبت می‌کند و از اشک‌هایش به خاطر این غم می‌نالد. همچنین او به شدت آرزو دارد که جز او کسی نتواند محبوبش را ببوسد و از حسرتی که در دل دارد، رنج می‌برد. در نهایت، شاعر خود را در بین احساسات متضاد عشق و درد می‌یابد و از تلخی جدایی سخن می‌گوید.