شمارهٔ ۱۳۷۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: یشهم۹ بیت

ای رخت چون ماه و از مه بیش همخسته کردی سینه ما، ریش هم

غمزه تو بر صف خوبان زندگر نرنجی بر دل درویش هم

تیره کردی عیش ما و روز دلروزگار عقل دور اندیش هم

گر نوازش نیست کشتن، گفتمتکاهلی کردی در آن فرویش هم

کشتم از دست جفایت خویش رابر تو آسان کردم و بر خویش هم

می رود صبر من آواره ز منپس نمی بیند ز بینم و پیش هم

ما و زنار مغانه کز بتانوین نماز، استغفرالله، کیش هم

گر چه بر جانم قیامتها از اوستتا قیامت عمر بادش بیش هم

هر زمان گویی که نوش من خوش استگر ز خسرو پرسی، ای جان، نیش هم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و تأثیر غم‌انگیز معشوق بر دل عاشق می‌پردازد. شاعر از یک سو از زیبایی معشوق می‌گوید که همچون ماه و فراتر از آن است و از سوی دیگر از رنج و غم ناشی از عشق و بی‌محبتی معشوق سخن می‌گوید. او به حال آشفته خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چگونه عشق او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و زندگی‌اش را تیره کرده است. شاعر همچنین به تناقض عشق و درد اشاره دارد؛ هرچند معشوق او را آزار می‌دهد، اما او همچنان به او عشق می‌ورزد و امید به بهتر شدن اوضاع دارد. در نهایت، شاعر به ناپایداری زنجیر عشق و الهام‌های آن اشاره می‌کند و احساساتی پیچیده از عشق و رنج را به تصویر می‌کشد.