شمارهٔ ۱۳۷۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ونرویم۷ بیت

سبزه ها نو می دمد بیرون رویممست در صحرای میناگون رویم

دوستان مستند و باران می چکدهمچنان خیزان فرا بیرون رویم

مطرب و می گر چه موجود است، لیکنخوبرویی نیست، آخر چون رویم

ای صبا، آن سرو بالا را بخوانتا برون با آن رخ گلگون رویم

چند یاد سرو، باری چندگاههمره آن قامت موزون رویم

روی خوبان داروی بیهوشی استچون زییم، ار با چنین افیون رویم

جعد او گیریم و بر خسرو بریمسلسله در دست بر مجنون رویم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و خوشی‌های زندگی می‌پردازد. شاعر به سرسبزی و نشاط بهار اشاره می‌کند که او را به سمت دشت‌ها و گل‌های رنگارنگ می‌کشاند. دوستان او نیز در حال خوشی و مستی هستند و باران به آرامی می‌بارد. اما با وجود شادی و وجود مطرب و نوشیدنی، زیبایی‌های سِرو مانند آن دوست معشوق در دسترس نیست. شاعر از صبا می‌خواهد تا آن سرو را بخواند تا بتواند با او به دشت برود و از زیبایی‌هایش لذت ببرد. او همچنین به حالت بیهوشی و شیدایی ناشی از زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و در پایان از تصوری خیالی صحبت می‌کند که بر اساس آن می‌خواهد با دوستش به دل دشت و باغ‌ها برود.