شمارهٔ ۱۳۳۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: رکشم۷ بیت

نی مجال آن که او را از دل خود برکشمنی دل خالی که در دل دلبری دیگر کشم

دیده را گر حق آن نبود که دید او روی تومن ز خونهایی کزو خوردم ز چشمش برکشم

گر نترسم زان که در خونابه ماند یار منبرکشم دیده به جای دیده او را در کشم

در رهی، کو رفت، این سر تا نگردد خاک رههم به خاک راه او زان خاک راهش برکشم

بر خودش خوانم، فضولی بین که می خواهم، به جهدچشمه خورشید را در جنب نیلوفر کشم

عاقبت روشن شود همسایگان را سوز منگر چه آه آتشین از خلق پنهان در کشم

چو بر آن سون تواند داشت، خسرو، سالهاگر توانم یک سخن زان لعل جان پرور کشم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلتنگی صحبت می‌کند و به دشواری‌های عشق اشاره دارد. او می‌گوید که نمی‌تواند محبوب را از دل خود بیرون کند و نمی‌تواند دلی باشد که عاشق کسی دیگر شود. شاعر به ناکامی در دیدن چهره معشوقش اشاره می‌کند و به خون دل و رنجی که تحمل می‌کند، اشاره دارد. او در آرزوست که بتواند زیبایی‌های معشوقش را به تصویر بکشد و در عین حال از درد و غم خود برای دیگران بگوید. در نهایت، او به تلاش برای نگه‌داشتن یاد محبوب و زیبایی‌هایش اشاره می‌کند.