شمارهٔ ۱۳۰۵

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اهم۷ بیت

من عاشق آن رخ چو ماهمگو زار مکش که بی گناهم

تاراج غمت شدم که فتنهزد در شب گیسوی تو راهم

از شعله بسی گریخت پشممهم داد ازین نمد کلاهم

در زیستنم نماند امیدور ماند ترا حیات خواهم

بر من نفسی بخند تا بوکصبحی دمد از شب سیاهم

پخته نشدم ز عشق هر چندجان سوخته شد ز دود آهم

گفتی که «گهی نداشت خسروآن صبر که بود چند گاهم »

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دلبستگی خود به معشوق سخن می‌گوید. او به زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و از درد و رنجی که از عشقش می‌کشد، صحبت می‌کند. شاعر احساس می‌کند که بی‌گناه است و نمی‌خواهد معشوق او را به دردسر بیندازد. او به تاراج‌هایی که غم عشقش به بار آورده، اشاره دارد و می‌گوید که همه امیدش را از دست داده است. در پایان، شاعر از معشوق می‌خواهد که بر او بخندد تا شاید صبحی روشن از شب تاریکش آغاز شود. در مجموع، شعر حاکی از غم، عشق و آرزوی امید است.