شمارهٔ ۱۲۹۹

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: الهماییم۸ بیت

از دست غمت به ناله ماییمدر خون جگر چو لاله ماییم

خورشید تو در کلاله پنهانستدر سایه آن کلاله ماییم

با خاک یکی شده به کویتچون مرده دیر ساله ماییم

یک سینه ز خون دل لبالباز دست تو چون پیاله ماییم

از قطره اشک و از دم سردیک دامن پر ز ژاله ماییم

چون هیزم تر به روی آتشدر گریه و سوز و ناله ماییم

از محنت اگر نواله بخشندبریانی آن نواله ماییم

می کن غم خود به ما حوالهچون در خور آن حواله ماییم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حس عمیق ناامیدی و سوگ شاعر است. او از غم و درد ناشی از فراق معشوق شکایت می‌کند و خود را در وضعیت اسفباری می‌بیند که شبیه به لاله‌ای در خون و سینه‌ای پر از غم است. شاعر به تشبیه‌های گوناگون اشاره می‌کند و می‌گوید که وجودش به خاک کوی معشوق پیوند خورده و حالتی از سوختگی و رنج دارد. او از درد و عذاب خود می‌گوید و این که در این شرایط، حتی اگر کسی بخواهد به او نواله‌ای دهد، آن را نیز به تلخی می‌پذیرد. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که غم خود را به او حواله کند، چرا که او خود شایسته این غم است.