شمارهٔ ۱۳۰۰
ما عاشق روی نیکوانیمدیوانه شکل هر جوانیم
هر جا که چکید خوی ز خوبانما خون ز دو چشم خود چکانیم
هر چند ز عشق موی گشتیمبر خاطر نازکان گرانیم
ما زنده نه ایم جز به یک دوستنه یک تن و نه هزار جانیم
هجر است کمین جان گرفتهجانا، تو بیا که زنده ماییم
دل خود ز غمت دگر نماندهکان عمر حساب را ندانیم
تلخی منما که شوربختیمشمشیر مکش که بی زبانیم
گر سنگ زنی و گر دهی قوتخسرو سگ تست و ما همانیم