شمارهٔ ۱۲۹۲
منت هر شب که گرد کوی گردمز بهر آن رخ دلجوی گردم
همی گوید که جان ده پیش رویمچه می گویم سر آن روی گردم
همان تلخم که می گویی، همی گویکه گر بنوازیم، بد خوی گردم
ز من دی یاد دادنت به بد گفتفدای گفت آن بدگوی کردم
مرا، جانا، ز گل بوی تو آیدبه بستان از پی آن بوی گردم
ز من پرسی که بر در کیستی توسگم گرد سر آن کوی کردم
ز کویت بگذرم، گر خاک گردمز زلفت نگسلم، گر موی گردم
صبوری شب مرا می گفت تا چندگریزان از درت هر سوی گردم
دل خسرو تو داری، گر همه عمربه گرد لاله خودروی گردم