شمارهٔ ۱۲۶۸
عمری شد و ما عاشق و دیوانه بماندیمدر دام چو مرغ از هوس دانه بماندیم
هر مرغ ز باغی و گلی بهره گرفتندمائیم که چون بوم به ویرانه بماندیم
وقتی دل و جان و خردی همره ما بودعشق آمد و زیشان همه بیگانه بماندیم
یاران چو فرشته ز خرابات رمیدندما چون مگسان بر سر خمخانه بماندیم
در کوی بتان رفت همه عمر، دریغاچون برهمن پیر به بتخانه بماندیم
ای بخت سیه روی، تو خوش خفت که شبهاما با دل خود بر سر افسانه بماندیم
خاکستری افتاده نه دم مانده و نه دودزیر قدم شمع چو پروانه بماندیم
ناگاه پری صورتی اندر نظر آمددیدیم در آن صورت و دیوانه بماندیم
خسرو، به زبانها که فتادیم ز زلفشگویی تو که موییم که در شانه بماندیم