شمارهٔ ۱۲۶۱

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: نگویم۷ بیت

ای گل، صفت حسنت بر وجه حسن گویمسر تا به قدم جانی، کفر است که تن گویم

آن میم دهان داند از ابروی چون نونشنی نی که غلط گفتم، من دانم و من گویم

هی هی سخن کفرست آن موی رسن گفتنببریده زبان بادم، گر بیش رسن گویم

زلفی که ازو آید بویی چو دم عیسیبس فکر خطا باشد گر مشک ختن گویم

چشمم که دو صد دریا دارد نه به هر مژگاناین قلزم پر خون را چون نام عدن گویم

پیراهن خود گلها سازند قبا در خونگر از رخ جانبخشت وصفی به ختن گویم

گفتی ز دهان من، خسرو، تو حدیثی گویدر وصف دهان تو من خود چه سخن گویم؟

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش می‌پردازد و احساسات عمیقش را بیان می‌کند. او با اشاره به اجزای صورت و بدن معشوقه، از زیبایی‌های او به گونه‌ای صحبت می‌کند که نشان‌دهنده عشق و شیفتگی‌اش است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر چقدر هم که بخواهد از زیبایی‌های معشوق بگوید، کلمات قادر به بیان تمام احساسات و جذابیت او نیستند. او حتی در توصیف‌هایی چون دهان و موی معشوقه، نشان‌دهنده قدرت کلمات و محدودیت‌های آن‌هاست و به طور کلی، عشق و زیبایی را با زبانی شاعرانه و زیبا به تصویر می‌کشد.