شمارهٔ ۱۲۴۲

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: وییکهمندانم۷ بیت

من و شبها و یاد آن سرکویی که من دانمدلم رفته ست و جان هم می رود سویی که من دانم

صبا بوهای خوش می آرد از هر بوستان، لیکنکه خواهد زیست، چون می نارد آن بویی که من دانم

سر خود گیر و رو، ای جان دل برداشته، از تنکه این سر خاک خواهد گشت در کویی که من دانم

اگر تن مو شد و گر بگسلد جان نیز، گو بگسلمرا از دل نخواهد رفت آن مویی که من دانم

بسوزی هر چه هست، ای باد، اگر آن سو رسی، امابه تندی نگذری زنهار بر رویی که من دانم

چو کشتن رسم خوبانست، جان، گر حیله می دارمذخیره می کنم از بهر بدخویی که من دانم

چه پیچم بر درازیهای شب تهمت، چه می دانم؟که هست این پیچش خسرو ز گیسویی که من دانم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد عشق و دلتنگی‌اش در شب‌ها می‌پردازد. او بیان می‌کند که قلب و جانش در جایی است که خوب می‌داند، و با وجود بوی خوشی که نسیم از باغ‌ها می‌آورد، تنها بوی خاصی در ذهن او باقی مانده است. شاعر از تنهایی و سرنوشت خود سخن می‌گوید و می‌داند که در نهایت، سرش به خاک خواهد رفت. همچنین تأکید می‌کند که حتی اگر جان و تنش هم از هم جدا شوند، یاد آن عشق و موی زیبا هیچ‌گاه از دلش نخواهد رفت. در نهایت، او از سرد بودن شب‌ها و تهمت‌هایی که به او می‌زنند، ابراز نارضایتی می‌کند و می‌داند که آن پیچش‌های شب به خاطر عشق و گیسوی محبوبش است.