شمارهٔ ۱۲۲۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ل۷ بیت

من مسکین چه کنم، پیش که گویم غم دل؟که ز عشق تو به جز غصه ندارم حاصل

ای صبا، حال دل من بر دلدار مگویکه جهانی ز غم عشق تو لایعقل

غافل از یاد تو یک لحظه نیم تا دانیزینهار از من دلخسته نباشی غافل

طمع دانه کند مرغ که در دام افتدورنه در دام غم و غصه نیفتد عاقل

خلق را میل به حوران بهشتی باشدچه کنم، نیست مرا جز به تو خاطر مایل

به وصال تو بس امید وفا بود مراآه کاندیشه غلط بود و تصور باطل

به قیامت برد از عشق تو حسرت خسروکه به تشریف وصال تو نگردد واصل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر غم و اندوه عاشق است که تنها حاصل عشقش غصه و درد بوده است. او در فراق محبوبش سؤال می‌کند که چطور می‌تواند درد دلش را مطرح کند. به صبا می‌گوید که حال دلش را به معشوق نگوید، زیرا غم عشق او عقل را از دیگران سلب کرده است. شاعر از غافل بودن معشوق نسبت به حال دلش گلایه دارد و می‌نویسد که مرغ عشق، در دام غم و اندوه افتاده و نمی‌تواند به خاطر نماندن در این وضعیت، عاقل باشد. او اظهار می‌کند که دیگر به چیزی جز عشق محبوبش نمی‌اندیشد و امیدش به وصال به بیهوده تبدیل شده است. در نهایت به حسرت هوای وصال می‌پردازد که نتوانسته در قیامت به عشق معشوق برسد.