شمارهٔ ۱۲۲۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ارمیماندبهدل۷ بیت

می‌رود یار و مرا آزار می‌ماند به دلوایِ مسکینی کِش آن رفتار می‌ماند به دل

زیستن دشوار می‌بینم که از غمزه مرااندک‌اندک هر زمان آزار می‌ماند به دل

پند می‌گویی، ولی معذور داری دوست، زانکدل پریشان دارم و دشوار می‌ماند به دل

گر شود، جانا، دلم زیر و زبر بر حق بودزان که زلف تو نه بر هنجار می‌ماند به دل

وه که جانم بر لب آمد، چند بی‌خوابی کشمکاندکش می‌بینم و بسیار می‌ماند به دل

گر نخواهی کشتنم غمزه زنان زین سو میاکان مژه هرشب مرا چون خار می‌ماند به دل

این هم از بخت است کِت در دل نباید گفت منورنه از خسرو همین گفتار می‌ماند به دل

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از درد و رنجی که از جدایی یار و ناز او به دلش رسیده صحبت می‌کند. او به دشواری‌های زندگی اشاره کرده و می‌گوید که هر لحظه از غم و ناز معشوق، آزارش می‌دهد. هرچند توصیه‌ها و پندهای دیگران را می‌شنود، اما دلش درگیر پریشانی است. او همچنین می‌گوید که اگر معشوق به او آسیب برساند، این طبیعی است زیرا زلف او را به هم ریخته می‌بیند. این احساسات منجر به بی‌خوابی و کلافگی او شده و بی‌تابی‌اش را بیشتر می‌کند. در نهایت، می‌گوید که نباید از دلش حرف بزند، زیرا در دل او احساسات تلخی از عشق و جدایی جای گرفته است.