شمارهٔ ۱۲۱۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: رگرفتاینک۱۳ بیت

بوستان جلوه در گرفت اینکگل ز رخ پرده برگرفت اینک

آتش لاله برفروخت ز باددامن کوه در گرفت اینک

بلبل آمد، نشست بر سر گلبینوا بود، زر گرفت اینک

غنچه در پیش فاخته ز اصولسبقی تازه بر گرفت اینک

ورق غنچه را که نم زده بودورقش یکدگر گرفت اینک

آب را گر چه چشم ها پاک استبوستان را ببر گرفت اینک

بید در لرزه گشت و تیغ کشیدآب را رهگذر گرفت اینک

خار چون تیز کرد پیکان راگل به برگش سپر گرفت اینک

شاخ گلگون که بارگیر گل استناگه از باد برگرفت اینک

مرغ می گفت، گل نخواهد رفتلاله گوی کمر گرفت اینک

ابر در گریه شد ز ناله خویشپرده ای تنگ در گرفت اینک

کرد بر وی سحاب ریختنیباغ را در و زر گرفت اینک

طوطی آغاز شعر خسرو کردروی گل در شکر گرفت اینک

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت در بهار می‌پردازد. بوستان و گل‌ها در حال شکوفایی هستند و هر یک از اجزا، مانند بلبل، غنچه و آب، نقش خود را در این زیبایی ایفا می‌کنند. لاله‌ها آتشینی از باد گرفته‌اند و بلبل بر سر گل نشسته است. غنچه و فاخته نیز در حال تحول و تازگی‌اند. همچنین، بید به لرزه درآمده و خارهای تیز از گل‌ها محافظت می‌کنند. ابرها از ناله خویش در حال باریدن‌اند و طوطی شروع به شعر خواندن کرده است. به طور کلی، شعر، جنب و جوش و زیبایی‌های بهار را به تصویر می‌کشد.