شمارهٔ ۱۲۰۶
آمد بهار و شد چمن و لاله زار خوشوقت است خوش بهار که وقت بهار خوش
در باغ با ترانه بلبل درین هوامستی خوش است و باده خوش است و بهار خوش
ماییم و مطربی و شرابی و محرمیجایی به زیر سایه شاخ چنار خوش
ای باد، کاهلی مکن و سوی دوست روما را بکن به آمدن آن نگار خوش
چیزی دگر مگوی، همین گوی که در چمنسبزه خوش است و آب خوش است و بهار خوش
گر خوش کند ترا به حدیثی که باز گردهمراه خود بیار، مشو زینهار خوش
من مست خوش حریف ویم آن زمان که اوسرخوش خوش است، مست خوش و هوشیار خوش
ور بینیش که مست بود، خفتنش مدههم همچنانش مست به نزد من آر خوش
با او دران زمان که میش راه می دهدبازی خوش است، بوسه خوش است و کنار خوش
سرو پیاده خوش بود اندر چمن، ولیکآن سرو من پیاده خوش است و سوار خوش
از وی خوش است برشکنیها به گاه نازوز خسرو شکسته فغانهای زار خوش