شمارهٔ ۱۲۰۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: وزیببخش۵ بیت

دیده را زان سبزه نو رسته نوروزی ببخشسینه را زان غمزه خون خواره دلدوزی ببخش

یک طرف بنما ز روی و یک گره بگشا ز زلفمرده ام، از زندگانی یک شبانروزی ببخش

از پس سالی نمودی رو، مکش تا بنگرمور حقیقت خواهیم کشتن، یک امروزی ببخش

خامی آن کس که دید آن روی چون آتش نسوختیارب، افسرده دلان را در جگر سوزی ببخش

گر بد آموزی کند چشمت که بستان جان خلقجان خسرو را علی الرغم بدآموزی ببخش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به طلب بخشش از معشوق می‌پردازد و از او می‌خواهد تا زیبایی‌های خود را به او نشان دهد و غم و درد دل او را پُر کند. او از معشوق می‌خواهد که با یک نگاه یا گره‌ای از مویش، جان او را شاد کند و از سختی‌های زندگی بکاهد. شاعر به تأثیر نگاه معشوق بر دل عاشقان اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر چشمان او آسیب‌هایی به دیگران بزنند، باز هم او به عشق و زیبایی‌های معشوق نگاه می‌کند و از این رو خواهان بخشش است. در کل، این ابیات بیانگر عشق عمیق و نیاز به محبت و زیبایی است.