شمارهٔ ۱۱۷۵

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اهش۷ بیت

دیدم چو آفتابی در سایه کلاهشسایه گرفته مه را زان طره سیاهش

از بس که در کلاهش بر دوختم دو دیدهبادامه ای نشاندم بر پسته کلاهش

او چشم داشت بر من، من زلف او گرفتمتا بو که زنده مانم زان غمزه در پناهش

دل رفت و در زنخدانش آواز دادم او راگفت اینکم معلق در نیمه راه چاهش

بنوشت عارضش خط از بهره عرض خوبیآنکه به گرد عارض صف می کشد سپاهش

من چشم می نیارم کز وی نگاه دارمیارب مگر تو داری از چشم من نگاهش!

کرد آن گنه که خسرو بخشیده خواست بوسیبخشید نیست، جانا، گر هست این گناهش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. او توصیف می‌کند که چگونه سایه‌ای از آفتاب و زیبایی معشوق بر زمین افتاده است و موهای سیاه او چشمانش را به خود جلب کرده است. شاعر به شدت مجذوب معشوق خود شده و حتی چشم از او برنمی‌دارد. او دلش را به معشوق تقدیم کرده و در دل خود از عشق او می‌سراید. در نهایت شاعر به گناه عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی اگر محبتش گناهی باشد، برایش مهم نیست، زیرا عشق به معشوق برایش ارزش بیشتری دارد.