شمارهٔ ۱۱۷۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)قافیه: وش۸ بیت

شاد باش، ای شب فرخنده دوشکه فلان بود مرا در آغوش

نه همی سیر شد از رویش چشمنه همی پر شدی از قولش گوش

ماجرای دل خون گشته مندیده می ریخت برون، من خاموش

مست بودم خبر از خویش نداشتباده را گر چه نمی کردم نوش

او همی گفت سخن، من حیراناو همی خورد می و من بیهوش

ای که آن روی ندیدی زنهارگر مقابل شویش دیده مپوش

هست بازار تو در دلها گرمحسن چندانکه توانی بفروش

ناله خسرو بشنو که خوش استبر در شاه فغان چاووش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به شب خوش و فرخنده‌ای اشاره دارد که در آن عشقی را تجربه کرده و در آغوش محبوب خود بوده است. او به احساسات عمیق و سرمستی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که نتوانسته از زیبایی محبوبش سیر شود. دلش خونین است، اما در سکوتی مطلق، اشک می‌ریزد. حتی اگر مخدوش شود یا شراب بنوشد، این عشق و حسی که نسبت به او دارد، او را مست و بی‌خبر از حال خود کرده است. شاعر همچنین به مخاطب هشدار می‌دهد که زیبایی محبوب را نادیده نگیرد و فراوانی محبتی که در دل‌ها وجود دارد را بفروشد. او به ناله‌هایی که از دل برمی‌آید و به حس زیبایی پاسخ می‌دهد، اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که این احساسات و صداها زیبا و دلنشین‌اند.