شمارهٔ ۱۱۶۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: رش۷ بیت

زلف تو هر موی و بادی در سرشلعل تو هر گنج و خوبی بر درش

هست رویت شعله آتش، ولیشسته اند از هفت آب کوثرش

من نگردم گرد آن چشمه، ولیباد پیچیده ست بر نیلوفرش

خانه ای کانجا تویی پرده مبندکافتاب اندر نیاید از درش

چشم من در سبزه خط تو یافتچشمه ای کز خضر جست اسکندرش

ز آب میرد آتش و روشن تر استآتشین رویی که خوی دارد برش

آن ز ره کز زلف در بر کرده ایآه خسرو بس بود پیکان گرش

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن یک شعر عاشقانه است که به توصیف زیبایی‌های معشوق می‌پردازد. شاعر از زلف و موی معشوق صحبت کرده و آن را به باد و نغمه‌های دلنشین تشبیه می‌کند. زیبایی‌های او را با لعل و گنج می‌سنجد و روی او را شبیه آتش توصیف می‌کند که با آب‌هایی خاص پاک شده است. شاعر به چشمه‌ای اشاره می‌کند که نمی‌خواهد به آن نزدیک شود و از فضایی که معشوق در آن است، نمی‌خواهد بیرون برود. در نهایت، شاعر به زیبایی و آتشین بودن روی معشوق اشاره می‌کند و بر اثر عشق او، احساسات و هیجانات را بیان می‌کند.