شمارهٔ ۱۱۶۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: وزخویش۷ بیت

از خدنگ غمزه دلدوز خویشپاره سازم سینه بهر سوز خویش

تا شب هجران ناخوش در رسیدبعد ازان هرگز ندیدم روز خویش

ز آشنایان بر سر بالین مننیست غیر از شمع کس دلسوز خویش

در خزان هجرم از دست رقیباز وصالت کی رسد نوروز خویش؟

از رخت بر آسمان مه شد خجلدر چمن هم بوستان افروز خویش

وارهم از محنت هجران تمامگر بیابم طالع فیروز خویش

خسروا، در کنج تنهایی مگویراز دل با جان غم اندوز خویش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد جدایی و هجران می‌گوید. او از غم عشق و احساس تنهایی رنج می‌برد و به یاد عشقش، سینه‌اش را پاره می‌کند. شب‌های خسته‌کننده هجران به او غم می‌دهد و به خاطر این درد، به آشنایانش احتیاجی ندارد جز شمعی که تنها دل‌سوزش است. او در فصل غم و جدایی، به نوروز و روزهای خوب امید ندارد و از بلای عشق، نگران و پریشان است. شاعر در کنج تنهایی‌اش راز دلش را با کسی به جز خود نمی‌گوید. این شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات انسانی و درد ناشی از عشق و جدایی است.