شمارهٔ ۱۱۶۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وش۶ بیت

آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوشوان شکر خنده شیرین تو از چشمه نوش

گریه می آیدم از دور به آواز بلندکه ازان گریه نمی آیدم آواز به گوش

سر و قد، از چمن سبز به بیرون چه روی؟سر برون نازده از لاله تر مرزنگوش

دوش در خواب بدیدم رخ چون خورشیدتنیم شب روز شد از شعله آهم شب دوش

ای به خشم از بر من رفته و تنها خفتهچشم را گوی که چندین طرف خواب بپوش

خسروا، گرم برون می دودت خواب از چشمدیگ دل شد مگر از پختن سودا خاموش

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن اشعار عاشقانه‌ای است که احساسات عمیق و عاطفی را به تصویر می‌کشد. شاعر به یادآوری صدا و خنده شیرین معشوقش پرداخته و از احساس غم و گریه‌ای که به خاطر دوری او به سراغش آمده، سخن می‌گوید. او همچنین به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند که مانند خورشید در خواب او ظاهر می‌شود و از تنهایی و غمهایی که به او تحمیل شده، می‌نالد. در پایان، شاعر به حالت دلش که درگیر عشق و اشتیاق است، اشاره می‌کند و به نظر می‌رسد که او در تلاش برای فراموشی دردهایش است.