شمارهٔ ۱۱۱۵

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اروز۷ بیت

فزون شد عشق جانان روز تا روزکجا زین پس شب ما و کجا روز

ز بیهوشی ندانم روز و شب راشبم گویی یکی گشته ست با روز

دل است این، هیچ پیدا نیست، با خونشب است این، هیچ پیدا نیست، یا روز؟

چه خفتی؟ خیز، ای مرغ سحر خیزترا روزی همی باید، مرا روز

مگو، جانا، که روزی بر تو آیمندارد چون شب اندوه ما روز

تو خوش خفته به خواب ناز تا صبحمرا بیدار باید بود تا روز

چه عیش است این که خسرو را به هجرتشود هر شب به زاری و دعا روز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و احساسات عمیق نسبت به معشوق است. شاعر ابراز می‌کند که عشق او هر روز بیشتر می‌شود و او بین شب و روز نمی‌تواند تمایز قائل شود. او از بیهوشی و حالی که دارد می‌گوید و دیوانه‌وار در انتظار روزی است که معشوقه‌اش را ببیند. شاعر در عین حال از درد و جدایی خود و شب‌هایی که بی‌خوابی را سپری می‌کند، سخن می‌گوید و به یادآوری عشق و شوقی که دارد، ادامه می‌دهد. او از مرغ سحر می‌خواهد که او را بیدار کند و به این می‌اندیشد که روزی این عشق چه حال و هوایی برایش خواهد داشت.