شمارهٔ ۱۰۹۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انهدگر۷ بیت

زلفت از باد دگر باشد و از شانه دگرهست یک فتنه لبت، نرگس مستانه دگر

در غمت جان ز تنم رفت و خیال تو بماندعاقبت خویش دگر باشد و بیگانه دگر

دل آسوده دگر، حال پریشان دگر استشهر آباد دگر باشد و ویرانه دگر

اهل صورت که خودآرای بود، سوختنی استکرم شب تاب دگر باشد و پروانه دگر

ای دل افسانه که گفتی و ببردی خوابمبهر خواب اجلم گوی یک افسانه دگر

به تکلف بشود عشق گران جان خردبیهش باده دگر باشد و دیوانه دگر

عاقبت گشت دروغ آنچه گمان می بردندکه چو خسرو نبود عاقل و فرزانه دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان تضادها و تغییرات در احساسات انسانی و زیبایی‌ها می‌پردازد. شاعر از زلفی سخن می‌گوید که به طور متفاوتی در باد می‌رقصد و از شکلی دیگر بر روی شانه قرار دارد. او عاشقانه به لبان معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که در غم او، جانش از تنش جدا شده اما خیال او همیشه با اوست. دل او همیشه در حال تغییر است و بین آسایش و پریشانی دست و پا می‌زند. شاعر به زیبایی ظاهری و گذرا بودن آن نیز اشاره می‌کند و از عشق و هیجانات ناشی از آن به عنوان امری پیچیده و دشوار سخن می‌گوید. در نهایت، او از واقعیت‌ها و دروغ‌هایی که درباره عشق و عقل تصور می‌شود، یاد می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که هیچ‌کس دیگر مثل خسرو (شخصیت محبوب) عاقل و فرزانه نیست.