شمارهٔ ۱۰۹۳
خوش بود باده گلرنگ در ایام بهارخاصه در سایه گلهای تر اندام بهار
عاشق زار بهار است نهانی سوسنلیک از شرم نیارد به زبان نام بهار
بر چمن بود بسی وام بهار از زر و سیمغنچه بگشاد گره تا بدهد وام بهار
بعد ازین بینی در سایه هر سرو بلندمجلسی کرده جوانان می آشام بهار
هوشیار اوست به نزد همه اهل معنیکه به مستی گذراند سحر و شام بهار
به غنیمت شمر، ای دوست، اگر یافته ایروی زیبا و می روشن و ایام بهار
از پی خوردن می با سخنان خسروباد می آرد ازان روی تو پیغام بهار