شمارهٔ ۱۰۷۵

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: یر۷ بیت

ای لعل لبت چو بر شکر شیرشکر ز لب تو چاشنی گیر

از زلف بریدنت دل مندیوانه شد و برید زنجیر

زلفش بگرفت و کرد در همفریاد هزار باد شبگیر

می گیری و می زنی به تیرممن کشته شدم، ازین زد و گیر

مادر چو تویی نزاد بر توچون دیده فرو نیاورد شیر

تقصیر نمی کنی تو هر چندتقدیر همی کند چه تقصیر

در پند تو بسته ماند خسروبیچاره کجا رود ز زنجیر!

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تشبیه لب و شکر، زیبایی محبوبش را توصیف می‌کند و از تأثیر زلف او بر دلش سخن می‌گوید. عشق او دیوانه‌وار است و زنجیر دلش به دلیل جدایی از محبوبش پاره شده است. شاعر به شدت از تیر عشق و درد فراق رنج می‌کشد و از بی‌کسی و تنهایی خود می‌نالد. او به نوعی به تقدیر اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ تقصیری متوجه محبوبش نیست، بلکه این سرنوشت اوست که چنین می‌کند. در نهایت، شاعر به حالت اسیر و دیوانه‌وار خود در عشق می‌بالد.