شمارهٔ ۱۰۵۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اکرود۷ بیت

کسی که دیدن آن چشم خوابناک رودعجب مدان که به خواب خوشش هلاک رود

زمین به یاد لبت بوسه می زنم، لیکنچگونه آرزوی انگبین به خاک رود

چنین که روی تو گلبرگ نازک است، مبادکه سویت از دل من آه سوزناک رود

به عشق دعوی آتش پرستیش نرسدبرهمنی که در آتش چو ترسناک رود

فرو خورد که برون ندهد اهل دل آهیکه گر برون فگند، شعله بر سماک رود

فدای غمزه زنی باد جان که جانب اودرست آید و دلهای چاک چاک رود

گناه خسرو، اگر دوستیست، غمزه مزنکه از جهان چو شهیدان عشق پاک رود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به توصیف چشمان خوابناک معشوق می‌پردازد و می‌گوید که نمی‌توان به خواب خوش او اطمینان کرد. او به زمین بوسه می‌زند اما آرزوی ملاقات معشوق را دارد. همچنین نگران است که زیبایی معشوق از دلش برود. شاعر به آتش عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این عشق چنان عمیق است که نمی‌توان آن را به سادگی بیان کرد. در نهایت، او به گناه عشق و درد و رنج ناشی از آن اشاره می‌کند و می‌گوید کهغم عشق را نمی‌توان نادیده گرفت.