شمارهٔ ۱۰۴۴
دلدار مرا بهره به جز غم نفرستادبر درد دل سوخته مرهم نفرستاد
چندین شب غم رفت که مهتاب جمالشنوری به سوی زاویه غم نفرستاد
عمرم به سر آورد به امید می وصلشربت که گه مرگ بود هم نفرستاد
ماییم و سر جوش جگر، جام لبالبکز بزم وفا رطل دمادم نفرستاد
دی نرم تری گفت سخن، تیر عتابشاز سینه گذاشت، ار چه که محکم نفرستاد
لعلش که عطا کرد به شاهان در و یاقوتدر یوزه درویش مسلم نفرستاد
یک خنده نکرد از پی جان داری بیمارگرینده کسی نیز به ماتم نفرستاد
شادم به جگر سوزی هجرانش که باریاین مایه ز اقبال خودم کم نفرستاد
بویی به صبا ده که شده لنگر خسروتا باد برونش از حد عالم نفرستاد