شمارهٔ ۱۰۴۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: امشود۹ بیت

چو باد صبح به آن سرو خوش خرام شودسلام گویم و جان همره سلام شود

غلام اویم و هر کس که بیند آن صورتضرورت است که همچو منش غلام شود

عنایتی که رهی نیم کشت غمزه تستبه یک اشارت ابروی تو تمام شود

جدا کنی تو و من پیش خلق شکر کنممرا جمال تو باید که نیک نام شود

لب و دهان و رخت هر یکی بلای دل اندیکی دلم چه کند، جانب کدام شود؟

به چند سوز دل از آه کار پخته کنمدگر ره از خنکی های بخت خام شود

به فتوی خط او کآیتی ست می ترسمکه خواب بر همه کس بعد ازین حرام شود

میان غم زدگانم بخوان که پیش ملکفقیر نیز بگنجد که بار عام شود

ببرد خواب ز همسایه ناله خسرومباد مرغ چمن پای بند دام شود

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی محبوب و احوال عاشقانه خود می‌پردازد. او به خواب صبحگاهی و نسیم دلپذیر اشاره می‌کند که بر سرو زیبایی وزیدن می‌گیرد. شاعر خود را غلام محبوب می‌داند و معتقد است که دیدن زیبایی او، دیگران را نیز به بندگی او وا می‌دارد. عنایتی که از چشمک محبوب به او می‌رسد، تمامی غم‌هایش را از بین می‌برد. او از جدایی و ناپسندی‌های دنیا یاد می‌کند و اینکه جمال محبوبش باید باعث شهرت نیکی‌اش شود. زیبایی‌های محبوب، دلش را رنج می‌دهد و او در تنشینی از دردهایش می‌خواهد که از خواهش‌هایش بکاهد. شاعر از خطر آینده می‌ترسد، چون حس می‌کند قلب‌های عاشقان ممکن است دیگر خواب نکنند و می‌خواهد که حتی فقیر هم در جمع زیبا دلها جا داشته باشد. در نهایت، او نگران است که عشق و ناله‌اش، آرامش همسایگان را مختل کند.