شمارهٔ ۱۰۲۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رداد۶ بیت

رسید موسم عید و صلای می دردادپیاله بر کف خوبان ماه پیکر داد

میی که ساقی رعنا ز خون مستان خوردچه خوابها که بدان غمزه های کافر داد

مگر بر آب خود آیم ز خشکی روزهدو سه پیاله بباید مرا سراسر داد

بسان نیمه بیضه ز جام نقره تمامکه نقل مجلس مستان بط و کبوتر داد

خضر بریخت به ساغر ز می که آب حیاتپس آن گهی به کف ثانی سکندر داد

بر آستانش، خسرو، نثار موسم عیدبه وزن شعر همه برکشیده گوهر داد

خلاصه

هوش مصنوعی: مقاله به توصیف جشن و عید و شادی در هنگام نوشیدن می می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های مستان و لذتی که در می‌نوشی به دست می‌آید، سخن می‌گوید. او قصد دارد تا با نوشیدن پیاله‌ای از می، از خستگی و روزه‌داری رهایی یابد و از خوشی‌های زندگی بهره‌مند شود. همچنین، شاعر به نمادهایی مانند ساغر و می و نیز شخصیت‌های ادبی چون خضر و سکندر اشاره می‌کند تا تأکید کند که این لحظات شادی و زیبایی در کنار هم وجود دارند و به اوج می‌رسند. در نهایت، شاعر زیبایی‌های زندگی را در این جشن و می‌نوشی تجلیل می‌کند.