شمارهٔ ۱۰۰۶

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: ود۸ بیت

تو گر خویشتن را بخواهی نمودکسی سرو و گل را نخواهد ستود

خطت کز لبانت برآورد سربرآورد از جان عشاق دود

به خون کسان آستین بر زدیندانم کرا دست خواهی نمود

به بازی مزن غمزه بر جان منکه کس تیغ بر دوستان نازمود

ز هجرم چه پرسی که یارب مبادز صبرم چه گویم که هرگز نبود

وزین آشناییم دستی مگیرکه سیلاب چشمم ز جا در ربود

ز غم ناتوانم، شفایی ببخشازان پس که من مرده باشم، چه سود؟

تو با آنکه گفت کسی نشنویولی گفت خسرو بیاید شنود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و دردهای عاشقانه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که اگر خود را بخواهد، هیچکس به زیبایی‌های دیگری توجه نخواهد کرد. خط و ویژگی‌های محبوبش بر دل‌های عاشقان اثر می‌گذارد و باعث ناراحتی و غم آن‌ها می‌شود. شاعر از محبوبش می‌خواهد که به او غمزه نزند، زیرا این کار درد او را بیشتر می‌کند. او تاسف می‌خورد که با وجود درد و جدایی، کسی نمی‌تواند به او کمک کند و در نهایت می‌گوید که هیچ سودی در زندگی‌اش باقی نمی‌ماند. شاعر در تلاش است تا احساسات عمیق خود را نسبت به محبوبش بیان کند و نشان دهد که عشقش چه اثرات شدیدی بر او گذاشته است.