شمارهٔ ۹۸۴

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یری۷ بیت

با مسکنت و عجز و ضعیفی وفقیریدارم هوس لطف تو وای ار نپذیری

با من نظری کن ز سر لطف و بزرگیهر چند که در چشم نیایم ز حقیری

کامی ز لب لعل تو شاید که برآیدبا من چو میان خود اگر ننگ نگیری

سلطانی من چیست گدائی ز نو کردنآزادی من چیست به دام تو اسیری

گفتی که به پیری طرف عشق رها کنچون عشق در آمد چه جوانی و چه پیری

احوال درون دل و بیرون خرابممحتاج خبر نیست که بر جمله خبیری

با زنده دلی گفت کمال از سر حالتحالت به از آن نیست که در عشق بمیری

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حالتی از فقری و ضعف خود صحبت می‌کند و از عشق یاری می‌طلبد. او به محبت و لطف معشوقه‌اش امید دارد و از او می‌خواهد که بی‌اعتنا به وضعیتش، نگاهی مهربانانه به او بیندازد. شاعر احساس می‌کند که در عشق به نوعی در بند و اسیر است و در عین حال، از عمر و پیری‌اش نیز ناامید نیست، زیرا عشق را جوانی می‌داند. او همچنین به وضعیت درونیش اشاره می‌کند و عنوان می‌کند که وضعیت خراب دلش به خبر و اطلاع احتیاج ندارد، بلکه حال زندگی‌اش به عشق و احساس او بستگی دارد. در نهایت، بر این نکته تاکید می‌کند که کمال و زندگی واقعی در عشق نهفته است، حتی اگر این عشق به قیمت مرگ باشد.