شمارهٔ ۹۸۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتنقافیه: اندی۷ بیت

باز دست از جانفشانان بر فشاندیداد بیدادی ز مظلومان ستاندی

رفتی و آن عارض چون آب و آتشیاد گارم در دل و در دیده ماندی

بر تو گفتی سوره ای خوانم چو میریمردم و الحمدالله هم نخواندی

داشتی در سر که خونم ریزی از چشمکامت این بود از دلم این نیز راندی

جای ده اشک مرا بر خاک آن درکز پی این وعده بسیارش دواندی

می رسد بر آسمان دود دل منقصه سوزم بدین غایت رساندی

پیش خود بنشان کمال او را ازین پسغم مخور از سوختن آتش نشاندی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره دشواری‌هایی است که شاعر در غم وداع محبوب و مظلومیت خود تجربه کرده است. شاعر از رنج‌هایی که از جدایی محبوبش به او رسیده سخن می‌گوید و به احساساتی چون اندوه و حسرت اشاره دارد. او در عین حال می‌گوید که یاد محبوب در دلش باقی مانده و هرچند که محبوب از او رفته، دلیلی برای ناامیدی ندارد و می‌تواند به کمال او در خود فکر کند. در نهایت، شاعر به غم‌افزایی و تأثیر جدایی بر دلش اشاره می‌کند و از قدرت عشق و یاد محبوب در زندگی‌اش صحبت می‌کند.