شمارهٔ ۹۷۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اخوشمیروی۷ بیت

ای صبا بر خاک کوی یار ما خوش می‌رویشبه سراندازان بر آن زلف دوتا خوش می‌روی

می‌روی و باز می‌گویی به زلفش خال ماگرچه می‌گویی پریشان ای صبا خوش می‌روی

واعظا تحسین خود تا کی که خوش‌ها می‌رومگر به زودی می‌روی از پیش ما خوش می‌روی

ناوکش چون می‌رود در سینه می‌گوید دلمگر از آن مژگانی ای تیر بلا خوش می‌روی

می‌روی در جان همه وقتی و می‌آید خوشمزآنکه تو آب حیاتی دایما خوش می‌روی

گر قباپوشی چو غنچه ور کله هم لاله‌واربا کله خوش می برآنی در قبا خوش می‌روی

گر رود مطرب به بزمی خواند ابیات کمالهر کرا جانی‌ست گوید مطربا خوش می‌روی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت صبا (باد صبحگاهی) اشاره می‌کند که با خودش بوی معطر عشق و زیبایی را می‌آورد. او به تحسین زلف محبوب و اثر آن بر دل و جان می‌پردازد و می‌گوید که حتی اگر صبا به زودی برود، باز هم زیبایی‌اش در دل‌ها باقی می‌ماند. شاعر همچنین به شادی و عشق در هر لحظه‌ای که صبا می‌وزد، اشاره کرده و به نوعی از خود می‌پرسد که چه زمانی باید این زیبایی را تحسین کرد. در نهایت، او می‌گوید که هر کس جانی دارد، با شنیدن صدای موسیقی در جشن و شادی به سرور می‌آید و از آن لذت می‌برد.