شمارهٔ ۹۷۳

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ای۷ بیت

ای رخت آیت حسن و دهنت لطف خدایبه حدیثی بگشای آن لب و لطفی بنمای

خانه تست دل و دیده ز باران سرشکاگر این خانه چکد آب در آن خانه در آی

شد ز نظارگیان خانه همسایه خراببه من با تو که فرمود که بر بام برآی

زاهد شهر بخشکیست ز چوبی کمترکه چو نعلین نمالیده بروی آن کف پای

گفته بودی که شبی باده خورم با تو بیاهمچو پیمان من و وعده خود دیر میای

روز باران سرشکم مرو از خانه به باغکه رود پای تو چون سرو فرو در گل و لای

بوستانیست سرای از گل آن روی کمالبه سرای آمدی ای بلبل خوشگو به سرای

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی معشوق و لطفی که از او می‌طلبد اشاره می‌کند. او از معشوق می‌خواهد تا لبانش را باز کند و زیبایی‌اش را نشان دهد. شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند و می‌گوید که دل و چشمانش خانه‌ی او هستند که با اشک‌هایش آبیاری می‌شوند. او به خراب شدن حال همسایه‌ها نسبت به نگاه معشوق اشاره می‌کند و زاهدان را به خاطر بی‌احساسی و بی‌تفاوتی‌شان سرزنش می‌کند. شاعر به یاد وعده‌های گذشته‌اش با معشوق می‌افتد و در انتظار اوست. در پایان، او به زیبایی باغ و گل‌ها اشاره می‌کند و معشوق را به عنوان بلبل خوشگو در این سرای زیبا توصیف می‌کند.