شمارهٔ ۹۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ورنیست۶ بیت

بازآ که در فراق تو جانم صبور نیستبازآ که بی حضور تو دل را حضور نیست

چشمم کز آفتاب رخت نور می گرفتپر شد چنان ز خون که در او جای نور نیست

بیمار درد عشق تو نزدیک حالتی ستیکبار اگر بپرسی اش از کار دور نیست

ما را هوای کوی تو و شوق روی تستفکر نعیم و جنت و سودای حور نیست

آنکس که ذوق دردی درد نو بافته ستجویای جوی شیر و شراب طهور نیست

گر دیگران از دوست توانند صبر کردباری کمال یکدم از ایشان صبور نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار، از درد فراق معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید که در غیاب او، هیچ چیز نمی‌تواند دل را شاد کند. چشمانش که روزگاری از نور محبت معشوق پر بود، اکنون پر از اشک و خون است و دیگر جایی برای نور ندارد. او به شدت بیمار عشق است و می‌گوید که اگر از او بپرسند، نزدیک حالتی است که دور از او نمی‌تواند زندگی کند. او در آرزوی وصال معشوق است و کمتر به چیزهای دنیاوی فکر می‌کند. همچنین بیان می‌کند که دردی که او تحمل می‌کند، خاص و جدید است و به دنبال چیزهای مادی نیست. در نهایت، اشاره می‌کند که دیگران شاید بتوانند صبر کنند، اما او هیچ وقت نمی‌تواند.