شمارهٔ ۸۸۲

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: یدن۷ بیت

نخواهم بیش از این از خلق راز خویش پوشیدننمی آید ز من کاری بغیر از باده نوشیدن

اگرچه دیدن خوبان همه عین بلا باشدبه هر صورت که می بینیم دیدن به ز نادیدن

دل و دین را ز درویشی ببخشیدم به درویشیبیاموزید ای شاهان از این درویش بخشیدن

اگرچه عشق ناگاهان به خاطرها فرود آیدولیک او را به مدتها بیاید نیز ورزیدن

فلک گو هر زمان میگرد از این اوضاع بی حاصلنخواهد مرکز خاکی ز وضع خویش گردیدن

نصیحت گو اگر پندی دهد سهل است گر میگوزبان او و آن گفتار و گوش ما و نشنیدن

کمال خسته خاطر را خوش آمد صبحدم نالهبلی خوش باشد از بلبل بوقت صبح نالیدن

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان رازهای درونی خود می‌پردازد و دیگر نمی‌خواهد چیزی را پنهان کند. او فقط به نوشیدن باده مشغول است و معتقد است که دیدن زیبایی‌های دنیا، هرچند همراه با درد و مصیبت باشد، بهتر از نادیدن است. شاعر درویشی را ستایش می‌کند که دل و دین خود را بخشیده و از شاهان می‌خواهد که از او بیاموزند. عشق را هم به صورت ناگهانی و موقتی می‌داند که نیاز به پرورش و زمان دارد. در ادامه، به بی‌حاصلی اوضاع دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که نصیحت‌های دیگران ممکن است شنیده نشود. در نهایت، او از ناله بلبل در صبحگاه خوشنود است و این را نشانه‌ای از کمال می‌داند.