شمارهٔ ۸۵۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انخویشتن۷ بیت

دل نثار زلف جانان کرد جان خویشتنجان دهد مرغ از برای آشیان خویشتن

قمری نالان که عاشق بود بر بالای سرودر سر او کرد آخر خان و مان خویشتن

همچو شمع از انگبین کامم ز شیرینی بسوختتا گرفتم نام آن لب بر زبان خویشتن

از لبت کردم سخن بگذار تا نامت برمچون به آب زندگی شتم دهان خویشتن

دردسر آوردهام بر آستانت ای طبیبدفع کن دردسرم از آستان خویشتن

گر نداری باور از بیماری این ناتوانخود ببین اینکه به چشم ناتوان خویشتن

میخورد خون جگر بی تو، به جان سوزی کمالمی خورد سوگند باور کن به جان خویشتن

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و فراق می‌پردازد و احساسات خود را نسبت به محبوب بیان می‌کند. او از زحمات و رنج‌هایی که به خاطر عشقش متحمل شده سخن می‌گوید. دل‌نوازی و شیرینی لب معشوق را توصیف می‌کند و به درد و رنج ناشی از دوری‌اش اشاره دارد. همچنین از محبوب درخواست می‌کند که به دردهایش رسیدگی کند و به فریادش پاسخ دهد، زیرا این عشق او را به شدت آزار می‌دهد و در وجودش تلمبه می‌زند. شعر در نهایت فضای شور و اشتیاق عاشقانه را به تصویر می‌کشد.