شمارهٔ ۸۴۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ون۷ بیت

دل است جایش و با دیده فتاده به خونبدین خوشیم که باری از این دو نیست برون

عجب مدار که پروانه شب نیارامیدکه شمع لیلی حسن است و عاشقش مجنون

فزون ز ماه نوست ابرویت به صد خوبیکه صد بود چو بگیرند در حساب دو نون

چو همنشین قدت شد دل اضطراب نمودز دل سکون رود ار با لف شود مقرون

به عنکبوت بگوئید تا به یک در مگستن نزار من آرد به خانه بهر ستون ز دیده خون

درون دل چو نشستی نه ایستاد دمیو بدین وجه رفت تا اکنون

از جور نند لبی گرم رفت اشک کمالبه تازیانه شیرین دونده شد گلگون

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد دل شاعر می‌پردازد. شاعر توصیف می‌کند که دلش در خون غرق شده و از ضیافت عشق بی‌نصیب مانده است. او به شدت تحت تأثیر زیبایی محبوبش است و ابروهایش را از ماه نو هم زیباتر می‌داند. در این عشق، اضطراب جای آرامش را گرفته و اشک‌هایش به خاطر این درد، به خون بدل گشته‌اند. شاعر به عمق این احساسات اشاره می‌کند و از عذاب و شوقی که در دلش وجود دارد، پرده برمی‌دارد. به طور کلی، شعر حالتی از شوق، درد و عدم آرامش ناشی از عشق را به تصویر می‌کشد.