شمارهٔ ۸۲۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ابگفتنمیتوان۷ بیت

بحر عشقت بحر بی پایاب گفتن میتواندر وصلت گوهر نایاب گفتن میتوان

عاشق گریان که گوید با تو دستی ده بماگرچه گستاخیست در غرقاب گفتن میتوان

گر کنم با چشم و دل گه گه ز بخت خود حدیثپیش بیداران حدیث خواب گفتن میتوان

ابرویت از گوشه گیران دل بناحق میبردقول حق در گوشه محراب گفتن میتوان

گرنشد گفتن به آهو وصف چشمت چون گریختاز خطت حرفی به مشک ناب گفتن میتوان

بلبلان شب تا سحر از گل حکایت می کننداین حکایت با گل سیراب گفتن میتوان

غم مخور چون زاهدان خشک از پیری کمالتا غزلهای تر چون آب گفتن میتوان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و احساسات عمیق عاشقانه است. شاعر می‌گوید که عشق مانند دریایی بی‌پایان است و در این عشق، می‌توان از زیبایی‌های عشق و پیوند عاشقانه سخن گفت. او به درد و اندوه عاشقی اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در غرقاب غم‌ها نیز می‌توان درباره عشق صحبت کرد. همچنین به زیبایی‌ها و دلربایی چشمان محبوب اشاره می‌شود و برای توصیف این زیبایی‌ها تلاش می‌شود، حتی اگر این توصیف برای کسی که گریخته دشوار باشد. شاعر تأکید دارد که در دل شب نیز بلبلان از گل‌ها حکایت می‌کنند و در نهایت، به یأس زاهدان در مواجهه با پیری اشاره دارد و می‌گوید که هنر شاعری با احساسات تازه و زنده کمال می‌یابد.