شمارهٔ ۸۲۶

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: نتوان۷ بیت

با درد تو آرمید نتواناز داغ تو هم رهیة نتوان

گر تیغ به باره از تو بر سراز همچو توئی برید نتوان

چون از همه دلبران گزینیبر تو دگری گزید نتوان

رخسار چو زر چه سود ماراوصلت چو بزر خرید نتوان

رویت مهه عید عاشقانستهر دم مه عید دید نتوان

سیب ذقن شکر دهانانبوسید توان گزید نتوان

گویند کمال پست کن آهپست است سخن شنید نتوان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و اندوه عمیق شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر اعتراف می‌کند که از درد و اندوه معشوق نمی‌تواند آرمیده و رهایی یابد. او می‌گوید حتی اگر تیغی بر سرش باشد، نمی‌تواند از عشق به معشوق دست بکشد. این عشق او را از دیگر دلبران جدا کرده و هیچ کس دیگری را نمی‌تواند به جای او انتخاب کند. همچنین، زیبایی معشوق و لذت وصال او را با هیچ چیز دیگری نمی‌توان مقایسه کرد. هرچند که دیگران ممکن است او را به پستی و کم‌ارزشی متهم کنند، او به شدت عاشق است و نمی‌تواند به این سخنان توجهی کند. در این شعر، عشق عمیق و تلخی به تصویر کشیده شده است که شاعر را به شدت تحت تأثیر قرار داده است.