شمارهٔ ۸۱۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: سخن۷ بیت

آمد لب تو باز بصد نازه در سخنشیرین حکایتیست که گوید شکر سخن

حاجت بگفت نیست ترا چشم و غمزه هستگر میکنی بمردم صاحب نظر سخن

دیوار گوش دارد و اغیار نیز چشمما چون کنیم با نوز بیرون در سخن

با گیسویت شبی که به پایان برم حدیثخواهم گرفت با سر زلفت ز سر سخن

از ماجرای اشک منت هم شدی وقوفگه گه اگر بگوش تو کردی گهر سخن

عاشق رخ تو دید و سخن بسته شد بروچون شد تمام کشته نگوید دگر سخن

وصف رخت کمال چو آورد در میانگفت از همه نکوتر و باریکتره سخن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بیت‌ها شاعر از زیبایی و شیرینی صحبت می‌کند که با لبان محبوبش آغاز می‌شود. او می‌گوید که برای بیان احساساتش نیازی به حرف زدن نیست، چون چشم و جذابیت محبوب همه چیز را می‌گوید. همچنین اشاره می‌کند که کلام و گوش‌ها بی‌خبر از رازها نیستند و باید دقت کرد که چه چیزی گفته می‌شود. شاعر در نهایت بیان می‌کند که عشق و زیبایی محبوبش چنان او را تحت تاثیر قرار داده که دیگر نمی‌تواند سخن بگوید و وقتی به توصیف او می‌پردازد، می‌فهمد که هر چه بگوید تنها از زیبایی اوست.