شمارهٔ ۷۹۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ممیزنم۶ بیت

من ز مهرت هر سحر کز سوز دل دم می‌زنمآتش جان در تو و خشک دو عالم می‌زنم

ای بت سنگین‌دل آخر سست‌پیمانی مکنبا من مسکین که لاف عشق محکم می‌زنم

گر نمی‌بینم خیالت ساعتی در پیش خودخان و مانِ دیده را از گریه بر هم می‌زنم

آه جانم می‌کند راز دلم هر لحظه فاشمن بدین گونه گناهش نیز هردم می‌زنم

تا در آن حضرت غبار ره نیاید هر زمانبر درت پیوسته آب از چشم زمزم می‌زنم

من بر آن خاک دراز شوق دهان او کمالآن سلیمانم که لاف از تخت و خاتم می‌زنم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و احساسات عمیق خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او هر سحر از شدت عشق و دلتنگی، دلش را می‌سوزاند و آتش در جانش برمی‌افروزد. به معشوق سنگین دلش خطاب می‌کند که پیمان عشق را سست نکند و از او می‌خواهد که با مسکینی مانند او بی‌رحم نباشد. اگر غم معشوق را نبیند، چشمانش را از اشک پر می‌کند. شاعر به راز دلش اشاره می‌کند که هر لحظه فاش می‌شود و در تلاش است تا درب محبوبش را با اشک‌هایش هرگز گرد و غبار نگیرد. در نهایت، او خود را به سلیمان تشبیه می‌کند، که از عشق معشوقش بر تخت و مقام خود لاف می‌زند.