شمارهٔ ۷۹۶

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: ادم۷ بیت

من ز غمت خرم و به یاد تو شادمدرد تو دارم که هیچ درد مبادم

تا ورق روی تو مطالعه کردمهرچه بخواندم همه برفت ز یادم

قصه سوز درون خویش بمردممردم و چون شمع در میان ننهادم

تا نبرد بوئی از تو باد صبا نیزاز دل پرخون چو غنچه لب نگشادم

روی تو دیدم شبی در آینه جامجام می از دست و من ز پای فتادم

سعی نمودم به پای بوس نو عمریبا همه جهد آن مراد دست ندادم

از تو کمال شکسته جز تو نخواهدزانکه مرید توأم من و تو مرادم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دلتنگی شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر از غم و شادی که به یاد معشوق احساس می‌کند سخن می‌گوید و از دردهایی که در دل دارد. او اشاره می‌کند که هر چه درباره زیبایی‌های معشوق خوانده، از یادش رفته و در نهایت به مرگ درون خود و عدم توفیق در رسیدن به معشوق اشاره می‌کند. شاعر به عشق و ارادت خود به معشوق تأکید می‌کند و بیان می‌دارد که به جز معشوق کسی دیگر را نمی‌خواهد. در کل، شعر نمایانگر عشق عمیق و نابودی ناشی از دوری از معشوق است.